Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.

July 12 2016

19:53

Ik doe iets met computers, nu officieel

Toen ik bij de NPO vertrok was een van de vele redenen dat ik vond dat ik mezelf onvoldoende verder ontwikkelde. In de niet zo snelle publieke omroepwereld, waar ICT niet de core business van het bedrijf was, en waar ik voornamelijk nieuwe versies installeerde van het platform wat ik daar ooit heb opgebouwd, vond ik niet echt de motivatie om nog jaren precies hetzelfde te gaan doen.

RHCE
Nu, een paar maanden later, mag ik mezelf officieel Red Hat Certified Engineer noemen. Met wat jaren ervaring, plus de hulp van wat wij bij CRI intern “het grote Sander van Vugt boek” noemen, heb ik zowel het RHCSA (eitje, tijd over) en RHCE (veel werk, had geen minuut korter moeten duren) examen in één keer gehaald. Dat verandert verder natuurlijk niet meteen iets aan mijn werkzaamheden, maar het is stiekem toch fijn dat iemand anders ook nog eens op schrift bevestigt dat je daadwerkelijk kunt doen wat je al dagelijks doet.

Tel daarbij op dat ik ook al een paar maanden bij een hele interessante opdracht zit waar ik meteen het diepe in ben gegooid op allerlei vlakken (virtualisatie met KVM, automatisering met Puppet, Ansible en SaltStack, tools zoals Docker, Jenkins en GitLab en daarbovenop een scala aan door het bedrijf zelf ontwikkelde, intelligente software) en ik mag concluderen dat ik met mijn vingers aan heel veel nieuwe technieken heb mogen zitten waar ik een jaar geleden niet eens bij in de buurt mocht komen.

Als simpele inbelklant met zijn 56k v90 modem wilde ik ooit bij Demon Internet gaan werken. Gelukt. Als beginnend UNIX/Linux beheerder wilde ik me als ik groot was wel bij de zogenaamde guru’s van NOS/Publieke Omroep voegen. Kan van het afvinklijstje. Als Linux beheerder met meer dan 15 jaar ervaring wilde ik best wel eens proberen het RHCE certificaat te behalen. Hm, ook al gelukt. Tijd om maar eens wat nieuwe doelstellingen te verzinnen…

The post Ik doe iets met computers, nu officieel appeared first on palstra.com.

June 25 2016

12:57

Halfjaaroverzicht #1

Dus Riemer, het is zo stil hier, wat is er de afgelopen tijd allemaal gebeurd?

Als je me volgt op social media heb je er vast iets over opgevangen, maar goed, nog even in het kort: ik heb mijn huis in Hilversum verkocht. 12 februari 2010 mocht ik de sleutels in ontvangst nemen, 15 april 2016 mocht ik die sleutels weer overdragen aan de volgende bewoner. Bij dezelfde notaris ook nog, dat was dan wel weer makkelijk. Ik woonde al een tijdje in Zaandam, maar het duurde nog tot in juni 2016 voordat de verhuurder eindelijk eens dit nieuwe naambordje wist op te hangen:

Naambordje

Overigens heeft die Handige Harry het naamplaatje bij onze deur gewoon over het oude naamplaatje heen geschroefd. Dat wint toch bijna weer van de aan de muur vast geducttapete deuropeningsknop die eerder hier in de gang te vinden was. Overigens vind je de op het bordje aanwezige combinatie van namen op wel meer plekken, zoals:

Bank

Ehm, ieks? Ik heb voorzover ik me kan herinneren nog nooit een gezamenlijke rekening met iemand gehad. Of nou ja, er was een truelogiX bankrekening, dus dat was een gezamenlijke rekening met Tim natuurlijk. Maar op deze staat ook daadwerkelijk wat saldo, da’s een verschil.

Hashima

En natuurlijk was ik de afgelopen maanden ook wel eens op pad, van pretparken als Tokyo Disneyland en DisneySea tot Disneyland Paris, in wereldsteden zoals Tokyo, Kyoto en Oisterwijk, op verlaten eilanden zoals Hashima voor de kust bij Nagasaki, in een stukje Nederland in Japan wat Huis Ten Bosch genoemd wordt, tussen de loslopende herten in Nara, de loslopende apen van Iwatayama, maar ook tussen de loslopende ICT’ers op ons kantoor in Houten.

Red Hat

Dat brengt ons toch nog even bij het onderwerp werk. Ik houd het nog steeds vol als Consultant, je weet wel, zo’n ICT’er met leasebak die ongelofelijk vage dingen doet, zit al heel wat maanden op dezelfde opdracht, en heb zelfs een bewijs dat ik in theorie weet wat ik elke dag aan het doen ben in de vorm van een RHCSA (Red Hat Certified Systems Administrator) certificaat. En die wil ik binnenkort zelfs aanvullen met RHCE (Red Hat Certified Engineer), een soort van het volgende level in het certificeringsspel.

Ik ben gelukkig meer van plan het komende half jaar: meer uitjes/vakanties (tijd om ook maar een Disney-afvinklijstje te gaan maken), dit blog afstoffen en van een andere thema voorzien (of zal ik ook maar gewoon op een ander systeem overstappen?), eindelijk mijn gitaar weer eens beetpakken en als de tijd er is nog meer de studieboeken induiken. Oh, en ik zit tegenwoordig zelfs weer op een sportschool, dus iets met gezond leven kan ook worden toegevoegd aan de goede voornemens. Dus, tot over een half jaar maar weer? 😉

The post Halfjaaroverzicht #1 appeared first on palstra.com.

January 16 2016

11:32

Overbodige technologie

Daar ligt hij al een tijdje, op de hoek van mijn bureau. Van onder de grijze Smart Cover staart hij me bijna weemoedig tegemoet, wat grauw van de laag stof die erop ligt. Ik raak hem voornamelijk nog aan om hem op te laden en de applicaties weer eens te updaten. Verder is onze relatie best wel bekoeld.

Mijn iPad. Het is een iPad 4, gekocht eind 2012. In het verleden veel gebruikt om e-mail te lezen en te beantwoorden en allerlei digitale edities van kranten te lezen (een tijdje zelfs zowel het Parool als de Gooi en Eemlander). De Facebook app en Tweetbot (mijn favoriete iOS app voor Twitter) stonden bijna continu open, maar ook 9GAG en 500px kregen veel aandacht. Evernote, TheFancy, Pinterest, Flipboard, Netflix, Blendle, Flickr, Medium, etc.: alles waar een tablet handig voor is, dat deed ik hier wel mee.

De laatste tijd: no so much. Ik gebruik voornamelijk mijn iMac en mijn iPhone. Toegevoegd detail: ik heb al sinds oktober geen laptop meer (alhoewel ik deze week een Lenovo baksteen bij de baas op mag gaan halen) en toch heb ik niet extra vaak de behoefte gehad om mijn iPad er weer bij te pakken. In Hilversum lag hij vooral op het nachtkastje voor gebruik ’s ochtends en ’s avonds, en dat is wanneer ik nu vooral nog mijn iPhone gebruik. En in Zaandam ben ik vanuit bed in een paar stappen bij mijn iMac, waar ik eventueel websites die het niet goed doen op mobiel dan maar op 27” formaat tevoorschijn tover.

Dus komt de vraag naar boven: wat moet ik nog met dat ding? Aan allebei de televisies hier in huis hangt een Apple TV, waar ik zo vanaf mijn iPhone of iMac naartoe kan Airplayen, dus voor mediaconsumptie is hij eigenlijk al overbodig. Tweetbot, Facebook en Instagram (waar niet eens een echte goede officiele iPad voor is) gebruik ik voornamelijk op de iPhone, samen met het nodige gemail en geinternet. Dan zijn er nog mensen die hun oude iPad in de keuken ophangen voor recepten en dergelijke. Tja, ik ben niet echt een keukenprins, en de gerechten die ik dan meestal maak ken ik ondertussen wel uit mijn hoofd.

Iemand anders nog een toepassing voor een oude iPad 4? Bij mijn huidige opdracht en thuis heb ik gewoon een vaste werkplek, tegenwoordig reis ik vooral in mijn leaseauto en niet meer met de trein en mocht ik dan ergens op een plek zijn waar ik snel even mail, Facebook en/of Twitter wil checken, dan heb ik daar mijn iPhone voor. Als ik mijn dus netjes volgens de Konmari-methode wil gedragen, dan zou ik hem nu dus weg moeten doen. En eerlijk gezegd: dat moet binnenkort ook maar gebeuren als ik echt niks meer met dat ding doe.

The post Overbodige technologie appeared first on palstra.com.

October 10 2015

14:21

Bye bye man!

Nu ik bijna weg ben bij de NPO (nog 4 werkdagen!) laat ik nog even wat NPO gerelateerde linkjes op het web achter. Doe ermee wat u wil.

De oude NPO vormgeving, zoals ooit gemaakt door Kemistry:

NPO

Creating an iconic identity for the Dutch public service broadcaster NPO.

De inmiddels overbekende NPO vormgeving, zoals gemaakt door Studio Dumbar (ook bekend van bijvoorbeeld NOB, KPN, TNT, Rotterdam en de politie):

Studio Dumbar: Netherlands Public Broadcasting, NPO, Visual Identity

Refreshed visual identity for the Dutch public broadcasting organisation

Het puntje op de I van de bovenstaande vormgeving: het NPO Sans font, gemaakt door Bold Monday (ook bekend van KPN, NBCUniversal, VPRO en Carré):

Bold Monday – independent font foundry of high quality type

Bold Monday regards itself as the typographical equivalent of a so called “indie” record company. It is the place where the love for beautiful typography, a do-it-yourself mentality and a keen eye for high production values meet.

De site waar het allemaal om draait, npo.nl, gemaakt in Enschede door Nedforce:

NPO

Met NPO.nl biedt de NPO één portal voor het bekijken van live tv & radio en de mogelijkheid om verschillende programma’s en series terug te kijken.

En de verbouwing van het NPO Filmcentrum, zoals uitgetekend door Ex Interiors (bekend van o.a. Achmea en de Melkfabriek in Hilversum):

Ex-interiors

Ex Interiors is een multidiciplinair interieur/architectenbureau met veel ervaring in Sustainability en Het Nieuwe Werken.

The post Bye bye man! appeared first on palstra.com.

September 14 2015

18:31

Something new

3 december 2007. Dat was mijn eerste werkdag bij de NPO. Op de 1e verdieping van de Peperbus was een desktop voor me klaargezet met een mislukte installatie van PC-BSD en een stickertje met reclame voor de VPRO (oh nou, oke, de Intel vPRO dan maar goed). ’s Avonds liep ik in het donker langs het verlichte oranje-grijs-witte NPO logo in het grasveld, op weg naar mijn auto die geparkeerd stond in parkeergarage A op het Mediapark.

15 oktober 2015 zal mijn laatste werkdag bij de NPO zijn. Ik word per 1 november Linux Consultant, je weet wel, zo’n IT’er met een leaseauto die alleen maar saaie verhalen vertelt op feestjes. Nou ja, iets wat erop lijkt dan. Ik ga in ieder geval nieuwe dingen doen, buiten het Media Park. Nieuwe mensen, nieuwe opdrachten, nieuwe omgevingen, goede opleidingsmogelijkheden en ver weg van alle omroeppolitiek.

In bijna 8 jaar NPO is er veel veranderd, een kleine selectie:

  • Ik kwam, verwarrend genoeg, in dienst bij de Nederlandse Omroep Stichting. Enkele jaren later werden de afdelingen voor nieuws, sport en evenementen in een losse stichting gezet, en oh, ze wilden graag de naam NOS en het gebouw waar ze in zaten meenemen. Dat gebeurde, en we werden hernoemd naar Stichting NPO.
  • Mijn oude werkplek in de Peperbus moesten we al spoedig verlaten voor de begane grond van het Filmcentrum (maar verder wordt er binnen de publieke omroep helemaal niet veel verhuisd hoor). Een tijdje werd die plek nog bezet door NPS/NTR, waarna de hele verdieping op de schop ging en vervolgens NPO 3FM van de derde naar de eerste kwam.
  • Het oude NPO logo werd door een zeker Rotterdams ontwerpbureau vervangen voor een hele NPO huisstijl, Nederland 1 werd NPO 1, Radio 1 werd NPO Radio 1, omroep.nl werd npo.nl. En een zekere Nederlandse Postduivenhouders Organisatie moet echt nog voor jaren voer kunnen kopen voor de duiven, zou je denken.
  • Mediapark schrijf je tegenwoordig Media Park. Met spatie ja. Ook het station heet Hilversum Media Park. En parkeren op parkeerdek A of parkeergarage A is uit den boze, dat doe je als NPO’er maar fijn op het eigen terrein of bij de NOS.
  • Grote, logge applicaties (collega’s weten precies welke ik bedoel, en moeten nu 50 cent in de pot deponeren) die slechts één keer per dag XML uitspuugden werden vervangen door modulaire, microservices waar je met API’s tegen aan kunt praten. PHP en MySQL verlieten het veld en werden vervangen door Ruby, Ruby on Rails, Passenger, Java, Tomcat, ActiveMQ, PostgreSQL, CouchDB en ElasticSearch.
  • We verwelkomden en namen ook afscheid van mensen bij ICT, zoals mijn oud-collega’s Marco en Miriam, en ook Wieger, Anton, Patriek, Robin, Thijs, Reinier, Stephan, Fred, Jeroen, Marcel, Paul, Harmen, Ivo, Pauline, Pascalle, Derrick, Simone, Chantal, Jan, Harm-Jan, Bart, Said, Theo, Wietse, Dirk-Jan, Yvonne, Michel, Alain, Rene, Martijn, Stefan, Marten, Ka Wai, Alex, Priyantha, Tom, Rikke, Peter, Eddie, Ramon, Remko, Bianca, Bruce, Robbert, Nico, Onno, Bas, Ronny, Yoram, Jurrien, Jim, Frank en vele, vele anderen.
  • En ik voeg mijzelf dus nu toe aan dat laatste lijstje. Een nieuwe vriendin, een nieuwe woonplaats, een ander huis en nu ook een nieuwe baan. Dat is toch een redelijk jaar voor iemand die niet tegen verandering kan toch?

    The post Something new appeared first on palstra.com.

    September 02 2015

    19:09

    House for sale

    Erfgooiersstraat

    Ja, een cheesier titel kon ik niet bedenken. Goed, met dank aan ERA Makelaardij ’t Gooi is het dan echt zover: mijn appartement in Hilversum (te vinden op Foursquare/Swarm als “Casa Palstra”) aan de Erfgooiersstraat, om de hoek van het Media Park, staat te koop.

    De sleutels kreeg ik ooit op 12 februari 2010, en ik moest me door de sneeuw heen ploegen om het “Te Koop” bord van het balkon af te krijgen. Na enkele jaren heen en weer pendelen met mijn oude autootje tussen een veel te kleine studio in Amsterdam Noord en de Gooise Matras vond ik het welletjes, en kocht ik dus een huis op kruipafstand van mijn werk. Nu ben ik ingetrokken bij mijn vriendin in Zaandam, en wil ik er weer vanaf. Eh, het huis dus.

    Even de saaie feiten op een rijtje:

    In 2013 is de oude VR ketel vervangen door een nieuwe Ferroli Blue Sense 3 en Optifor 350+ HR CV / WTW combinatie. En in 2014 is een nieuwe, luxe Bruynzeel keuken geplaatst met natuursteen werkblad en ATAG en ETNA apparatuur. Naar wens kan de nieuwe bewoner internet en TV afnemen via de kabel, via de telefoonlijn, of kiezen voor glasvezel. In de meterkast is reeds een FTU aanwezig voor een glasvezelaansluiting.

    Het appartement bevindt zich, zoals al eerder vermeld, op loopafstand van het Media Park, en van de Wester- en Bussummerheide. Ook het Goois Natuurreservaat, het Spanderswoud en de Natuurbrug Zanderij Crailoo liggen om de hoek. Het dichtstbijzijnde treinstation is Hilversum Media Park. De woning is gelegen op de eerste verdieping van een gebouw met in totaal vier verdiepingen en acht appartementen. De VvE is actief en wordt ondersteund door Post Makelaars te Hilversum.

    The post House for sale appeared first on palstra.com.

    August 04 2015

    09:49

    Speciale opruimingsuitverkoop

    Je had misschien al iets over de Konmari-methode gelezen op Toeps’ blog hier en/of hier.
    Of misschien heb je het boek zelf al eens gelezen? En zo niet, doen! Het boek in het Engels, of, als je dat liever hebt, in het Nederlands.

    Maar goed, Konmari dus. Ik ben er nu ook aan begonnen, en qua eerste indruk: het werkt. In cijfers uitgedrukt heb ik in Hilversum 6 zakken aan kleding bij het Leger des Heils gedumpt en heb ik inmiddels ook al 5 vuilniszakken met oud papier en andere niet meer in gebruik zijnde spullen in de container gedumpt. En dan ben ik in Hilversum nog lang niet klaar (keuken en schuur moeten er nog aan geloven). Ook in Zaandam heb ik al een zak met kleding en een vuilniszak met prullaria kunnen dumpen. Tussen het oud papier zaten ook kaartjes, bonnetjes en foto’s die me deden herinneren aan oude tijden en vooral aan exen. Enkele T-shirts die nog in de kast lagen waren ooit nog door een ex meegenomen toen ze op stage was in Sri Lanka in… 2005! Da’s gewoon tien jaar geleden!

    Het grootste stofnest was een archeologische vondst waar de honden waarschijnlijk ook geen brood van lusten: een papierbak die ik waarschijnlijk ooit gewoon uit Hellevoetsluis heb meegenomen in 2001 en daarna nooit meer heb aangeraakt. Het bewijs daarvan zit hem in de volgende 2 foto’s:

    Wanadoo Wanadoo
    Girofoon Girofoon

    Holy crap on a cracker, da’s oud! Ja, dat internet, dat gaat vast nog wel eens wat worden. En een versie van Girotel waar je via je vaste telefoon bij kunt komen? Wat is een vaste telefoon? Wat is Girotel? Ja, hoe leg je dit allemaal uit aan de jeugd van tegenwoordig…

    Mijn collectie boeken is verdeeld in een ‘houden’ en ‘wegdoen’, waarna de categorie ‘wegdoen’ weer is verdeeld in een ‘dat kan ik vast nog verkopen’ en een ‘dit moet ik maar meteen dumpen bij de kringloop’. Datzelfde is ook gebeurd met mijn DVD/Blu-ray collectie. Met CD’s ben ik nu nog even wat voorzichtiger, daar zit vooral qua Toto-materiaal het één en ander aan speciale edities en zorgvuldig uit Japan geïmporteerd solomateriaal tussen waar ik niet zomaar afstand van wil doen.

    Oh, eh, de reden van dit alles? Lekker opruimen. Maar ook een hele praktische: ik trek bij Toeps in, in dat megaprachtige monumentale pand in Zaandam, en tja, daar is niet oneindig veel plek. Dus ruim ik mijn appartement in Hilversum nu langzaam leeg (op wat meubilair na, maar als daar ook nog geinteresseerden voor zijn, roept u maar) om de boel te koop te zetten. Prachtig pand van 85 m2 vlakbij de hei en het Mediapark (postcode 1222 DN), nieuwe, zuinige CV/WTW installatie geplaatst in 2013 en nieuwe, luxe keuken geplaatst in 2014. Mocht je behoefte hebben aan glasvezelinternet, de FTU hangt in de meterkast, dus ga vooral je gang met bestellen. Binnenkort zal ik in een blogpost wat meer over het huis vertellen, inclusief foto’s.

    Een greep uit wat ik allemaal te koop ga zetten:
    – Canon EOS 450D spiegelreflexcamera met EF-S 17-85mm f/4-5,6 IS USM lens
    – Apple TimeCapsule 1TB
    – TomTom One XL
    – Philips HTS 7520 Home Cinema set 5.1 met Blu-Ray/DVD speler
    – Lord of the Rings trilogie DVD-set
    – The Matrix trilogie DVD-set
    – Een huis aan de Erfgooiersstraat in Hilversum, appartement op de 1e verdieping

    Wat ik helaas niet uit Hilversum mee kan nemen is de keuken. Ter compensatie daarvan heb ik maar een hugeass Amerikaanse koelkast van Samsung gekocht (van de coolblue koelkaststore.nl) om in Zaandam neer te laten zetten. Gebrek en koel- en vriesruimte gaan we daar in ieder geval nu niet meer hebben.

    Samsung Koelkast Samsung Koelkast

    The post Speciale opruimingsuitverkoop appeared first on palstra.com.

    July 04 2015

    08:35

    De niet zo geheime code

    Coden. En dus niet coderen, wat ik wel eens gebruikt zie worden. Coderen doe je met encryptiesleutels, of met stickers als je weet dat Rob Geus binnenkort je afzuigkap, koelkastrubbertjes, vriezer en frituurvet komt inspecteren. Noem het dan gewoon programmeren. Alhoewel, dat is ook bepalen wat er vanavond op NPO 1 te zien is. Moving on.

    Instructies geven aan een computer doe ik al sinds 1988, toen ik mijn eerste computer, een Commodore 64, kreeg. Dat ding spreekt BASIC, en met de hulp van wat uit de bibliotheek geleende boeken kwam ik er al snel achter wat er allemaal mogelijk was. (Totdat ik uit bepaalde boeken vooral de code bleek over te tikken en we toen maar de grote bijbehorende 5 1/4 inch floppy bij de uitgever hebben besteld). Op de PC ging ik daarmee door in GW BASIC, QBasic en uiteindelijk Quick BASIC (met wat uitstapjes naar Turbo Basic / Power Basic).

    C64_startup_animiert

    Toen was daar het internet. Opeens moest ik HTML, CSS en JavaScript gaan leren. Voor The Cosmos: a Search for Life hebben we zelfs dingen met DHTML inelkaar gezet (Flash, wat is dat?), video’s opgenomen met een Hi8 camcorder en omgezet naar RealVideo in postzegelformaat (WMV? H264? Nooit van gehoord!) en heb ik de vormgeving inelkaar gezet met DeluxePaint (u misschien nog bekend van Guybrush Threepwood, inderdaad, de hele Secret of Monkey Island is ook in dat programma gemaakt). Alleen het plaatje op de voorkant had ik bijelkaar geharkt in Corel PhotoPaint. Toentertijd dacht ik dat CorelDRAW en de rest van de Corel suite het vast wel gingen redden, en liet ik Adobe even links liggen. Oeps.

    The Cosmos: a Search for Life

    Toen rolde ik het IT beheer in. Nu moet ik wel zeggen, bij mijn eerste echte werkgever hadden ze veel Perl. Heel veel Perl. Misschien wel iets teveel Perl. En ook bij latere opdrachtgevers bleef Perl maar terugkomen, met steeds meer PHP. Ik bladerde allerlei tutorials, boeken, PDFs en andere zaken door om ze een beetje onder de knie te krijgen, en maakte ondertussen ook kennis met Python, Ruby, maar ook Java, C en een hint van C++ (proberen daar maar eens aan te ontkomen als je Unix en Linux systemen beheert).

    Tegenwoordig heb ik veel te maken met websites die gebouwd zijn in Ruby on Rails, en webapplicaties die gebruik maken van JQuery, AngularJS en meer van dat soort frameworks. Documentatie te over te vinden op het internet (mijn nieuwe bibliotheek, zeg maar), maar waar trek ik snel even een set aan relevante oefeningen en uitleg vandaan? Toen herinnerde ik me een site waar ik ooit wel eens snel wat vingeroefeningen met Ruby had gedaan: CodeAcademy. En ja hoor, daar stonden kant en klaar cursussen klaar voor Ruby on Rails, AngularJS, JQuery, ik kon er mijn roestige HTML & CSS skills weer wat ophalen en er staan tegenwoordig zelfs korte oefeningen bij om bekende Internet API’s aan te spreken.

    CodeAcademy

    Nu ik weer weet dat websites tegenwoordig heel anders werken dan mijn statische HTML pagina uit 1998, kan ik me weer richten op een ander interessegebied: apps. Aangezien ik allang XCode op al mijn Macs heb staan en ik dagelijks gebruik maak van een iPhone (hm, en niet meer dagelijks de iPad, interessant), is het niet heel erg gek om nog eens een blik te gaan werpen op zaken als Swift, Objective C en Cocoa.

    Ik ben geen programmeur, maar een beheerder (en bovenal een nerd), maar ik snap wel graag wat ik voor me zie en waar ik dagelijks mee te maken heb. Op internet kun je van allerlei verschillende site brokjes informatie afplukken om die zaken te gaan snappen, maar soms is het erg fijn dat er een site is als CodeAcademy die dat netjes op een centrale plek verzamelt.

    The post De niet zo geheime code appeared first on palstra.com.

    June 21 2015

    10:38

    Invasie van Utrecht

    Zoals al eens eerder vermeld: ik speel Ingress. Vaag spelletje wat vast niet veel andere mensen spelen. Toch?

    09.15u. Ouderkerk aan de Amstel. Een vage parkeerplaats in the middle of nowhere. Wat camera- en lichtopstellingen, vele kabels en wat busjes en vrachtwagens verklappen dat er hier echter iets aan de hand is. La Toeps, naast fotografe en blogger ook als handmodel actief (boek haar hier!), heeft een opdracht voor een niet nader te noemen product van een niet nader te noemen merk, en ik zet haar hier maar even af.

    09.50u. Hilversum Noord. In mijn oude, nu ietwat legere huis, prop ik nog snel mijn mobiele telefoons aan de lader. Ik klap mijn laptop open en lees nog even alle regels, tijdschema’s en geplande operaties door. De NS Reisplanner verklapt mij de in theorie eerstvolgende trein richting Utrecht Centraal.

    11.30u. Utrecht. Ik overval de AH To Go (nou ja, alleen wat sandwiches, Red Bull en een fles jus), bezoek de ernaast gevestigde Starbucks en speer mij richting de Jaarbeurs, om een stempel op de arm en een envelop met inhoud te ontvangen.

    12.30u. Het team waar ik in zit is bijna compleet en staat verzameld bij de Tour de France-fiets.

    TeamTDF1600

    Maar Riemer, wat gebeurt hier dan? Dit was een Ingress Anomaly. Een door Google georganiseerd evenement waar honderden, of misschien wel duizenden spelers op af komen. In Utrecht waren dat behalve veel Nederlandse spelers ook Duitsers, Italianen, Britten en ga zo nog maar even door. De uitgekozen stad wordt opgedeeld in zones met daarin portals die extra veel punten op kunnen leveren of in ieder geval een bepaald strategisch belang kunnen hebben voor de rest van het spel. Vier keer wordt het puntenaantal gemeten, maar dat is een tijdspanne van 10 minuten waarvan niemand precies weet wanneer (dus bijvoorbeeld ergens tussen 14.00u en 14.10u, maar welke seconde precies, geen idee). Binnen die 10 minuten is iedereen dus maar aan het proberen zoveel mogelijk punten voor de eigen factie binnen te halen.

    13.00u. Utrecht. De groepsfoto. Een invasie van Utrecht door nerds.

    Group1600

    14.00u, 15.00u, 16.00u en 17.00u. Utrecht. Niet nader te noemen top secret operaties ergens in Utrecht. De onschuldige voorbijganger ziet vele nerds op telefoons staren, driftig op knopjes drukkend en soms richting andere telefoonstaarders schreeuwend, of zelfs in een headset spugend. In een andere wereld worden er ondertussen bursters afgevuurd, resonators gesloopt, shields geplakt en weer verwijderd, links gelegd, fields opgeruimd, en gescholden dat er zoveel lag is omdat de Google servers het niet meer trekken. Oh wacht, dat laatste was weer realiteit.

    Soms krijg je assistentie van een ander team en/of zijn de portals gevestigd, precies bij een pleintje of een cafe. Dan ziet de situatie er ongeveer zo uit:

    TeamBuurt1600

    18.30u. Utrecht. In de Jaarbeurs komt de organisatie het podium op om iedereen te bedanken voor een geweldige dag. Actrice Ione Butler, in haar rol van Susanna Moyer, maakt vervolgens de uitslag bekend. Resistance (het blauwe team) heeft in Utrecht ruim gewonnen. Rejoice!

    19.00u. Utrecht. Ik negeer de Burger King en loop bij Julia’s naar binnen. Schouderklopmomentje.

    20.15u. Ouderkerk aan de Amstel. La Toeps is niet ontvoerd, maar wel meegenomen naar een andere locatie. Als ik over een dijkje (dat mij een beetje aan De Hoef doet denken) opeens onder de snelweg rijd, voel ik me nog meer in the middle of nowhere dan vanochtend. Als ik vervolgens een bordje zie staan dat ik Ouderkerk aan de Amstel heb verlaten, heb ik dat idee al helemaal.

    21.30u. Schiphol. Nee, we gaan niet spontaan naar Japan na een lange dag, maar even wat Starbucks halen kan nooit kwaad.

    22.30u. Zaandam. Wat is het groen hier! Gadverdamme!

    The post Invasie van Utrecht appeared first on palstra.com.

    June 06 2015

    09:49

    This message will self-destruct…

    “Die neger is fucking baas!”

    Eh, wat? De drie studenten die vlak naast me zitten in de trein hebben het over een film, schijnt. Het plot wordt me niet duidelijk en waarom de betreffende persoon een baas is, kan ik ook niet uit het verhaal ontwaren. Wel wordt het me al snel duidelijk dat ik niet meer tot de doelgroep behoor.

    Want, dames en heren, ik word oud. Dat is geen wonderbaarlijke ontdekking op je 34e, maar voor iemand die op zijn 18e vers van school de IT inrolde en sinds zijn 21e fulltime in loondienst is (en bij drie ex-werkgevers vaak de jongste in het team was) kost het toch even tijd om daaraan te wennen. Maar het wordt misschien nog duidelijker als je bewust trends aan je voorbij laat gaan.

    Snapchat. Ik snap het gewoon niet. Als ik plaatjes naar een select groepje mensen wil sturen, heb ik daar WhatsApp, iMessage of Facebook Messenger voor. Als ik het met de wereld wil delen, post ik het op Instagram, Twitter en/of Facebook. Als ik contact met iemand wil zoeken, dan mail of WhatsApp/SMS ik diegene wel even. Maar het belangrijkste: ik beslis wat er in mijn inbox zit, en wat erin blijft. Als je mij een mail wilt sturen die ik maar 10 seconden mag lezen, stuur dan niks. Als je mij een foto wilt laten zien die ik maar 10 seconden mag aanschouwen en verder niet mag opslaan, waarom stuur je me uberhaupt iets?

    Het is de voornaamste reden dat ik ephemeral (wat is daar de juiste vertaling trouwens van? Kortstondig, vluchtig?) diensten als Snapchat, Path Talk en Facebook Slingshot links heb laten liggen. Ik erger me nu al dood als ik informatie waarvan ik weet dat dat in een mailtje uit 2009 staat niet meer kan vinden, laat staan dat ik die berichten gewoon niet meer heb. En als je me iets stuurt beslis ik of ik het lees, wanneer ik het lees, en of ik het opnieuw wil kunnen lezen. En we weten al sinds Inspector Gadget dat self-destructing messages nooit een groot succes kunnen zijn. Nou ja, als ze letterlijk ontploffen dan, natuurlijk.

    Goed, genoeg geklaag van opa. Maar waar ik er vroeger als de kippen bij was als er weer iets nieuws was gestart (MySpace, Orkut, Friendster, Hyves, Twitter, Facebook, Google Plus), worden er nu steeds meer diensten uit de grond gestampt die me echt totaal niet meer interesseren. Nee, ik heb geen Social Media-moeheid of informatie-obesitas. Ik ben wel selectiever geworden wat betreft de apps en netwerken waar ik mijn energie nog in wil steken. En Snapchat zit daar duidelijk niet tussen.

    The post This message will self-destruct… appeared first on palstra.com.

    June 01 2015

    18:42

    Over planning gesproken

    Een dag terug in Nederland zijn en dan alweer naar een concert van Toto in de Ziggo Dome? Jazeker, als je goed plant moet dat gewoon te doen zijn. Maar over die planning wilde ik het niet eens hebben. Wel over: spoorwerkzaamheden, werk aan de A1, een concert van de Toppers in de Amsterdam ArenA, en dan ook nog dat concert van Toto in de Ziggo Dome. Je zou dan misschien verwachten dat men daar qua verkeersstromen nog wat rekening mee zou houden, maar nee, de hele Arena Boulevard stond vol met hossende Toppersgangers en ook aan de kant van de Ziggo Dome stonden deze liefhebbers van witte en/of fluorescerende kleding bij de FEBO en het Ajax Cafe aldaar mee te zingen met toppers als Oh Sapperdiosia en Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen. Afgaande op het geklaag in de Ziggo Dome was het qua autoverkeer op de Holterbergweg en het vinden van een parkeerplaats al net zo erg.

    Toppers Apocalyps

    Goed, Toto dus. De oude mannen (vooral David Hungate, die zijn bas dan ook niet met een draagband om de schouder had maar gewoon op een soort hoge standaard had staan) begonnen zowaar op tijd door de Ziggo Dome heen te knallen. Wat erg fijn was voor het geheel was dat percussionist Lenny Castro na jaren afwezigheid weer mee was op tour. Onmisbaar voor het gedreun van Burn, en zeer welkom bij Bottom of your Soul en natuurlijk Africa. Steve Porcaro deed eindelijk eens live wat lead vocals, op zijn eigen nummer Takin’ It Back en als verrassing wist Joseph Williams de lead vocals van Caught In The Balance op zich te nemen.

    Één van mijn favoriete Toto nummers, The Road Goes On, werd in vorige tours vaak wat ingekort en als akoestisch nummer gespeeld. Deze keer is het precies andersom, Luke had naast zijn trouwe electrische Music Man L3 gitaar nu ook opeens een Yamaha Acoustic om de nek hangen, en het pre-solo stuk werd uitgebreid om hem de tijd te geven om van gitaar te wisselen. Het publiek wist ondertussen fijn het “Wo-ho-ho” stukje mee te zingen en in plaats van de aloude aansteker stak men de mobiele telefoon in zaklampstand in de lucht om het geheel wat extra sfeer te geven. Excuses voor de slechte kwaliteit, maar dit geeft de sfeer wel een beetje weer:

    De eerste toegift bracht ons de opening van de vorige tour: Child’s Anthem / On The Run / Goodbye Elenore. En als tweede toegift: “Did we forget something?” Ja natuurlijk, daar kwam Africa dan, overigens uitstekend gedrumd door Shannon Forrest. Shannon wordt wel eens een Jeff Porcaro-kloon genoemd, en tot nu toe moest ik dat beoordelen op basis van wat YouTube films (zie ook hieronder). Nu ik hem in het echt heb gehoord: ja, het klopt wel eigenlijk, en daarmee is hij de ideale tourdrummer voor Toto. Als vervanging van Keith Carlock neem ik aan nog steeds, die ooit werd gepresenteerd als de nieuwe drummer na het vertrek van Simon Phillips, om vervolgens na een paar keer optreden doodleuk met Steely Dan op pad te gaan. Dit jaar dus weer.

    Stiekem had ik natuurlijk gehoopt dat er weer een DVD / BluRay uit zou komen van de band in deze samenstelling met deze setlist, maar ondanks dat ik slechte cijfers voor zowel Wiskunde A als Wiskunde B haalde op de middelbare school, reken ik er maar niet op. Desalniettemin heb ik zaterdag genoten van een geslaagd concert met de perfecte mix van nieuwe tracks van het laatste album (Toto XIV), de verplichte klassiekers, een greep uit de oude albumtracks en zelfs een cover van Jimi Hendrix’ Little Wing. Als ik de uitspraken van de heren zelf mag geloven staat er volgend jaar weer een tour op de planning. Laten we het hopen.

    The post Over planning gesproken appeared first on palstra.com.

    May 31 2015

    08:16

    The Jetlag Report: Deel 3

    [ vervolg van deel 2 ]

    Waggelend gaan ze over straat. Het is moeilijk te zien wie nou eigenlijk wie ondersteunt. Op basis van senioriteit en dronkenschap is de grijze man zonder colbertje aan de baas en het meest dronken, de man die nog helemaal in pak is gestoken en het minst lijkt te zwalken is dan de medewerker die zich als vrijwilliger heeft opgegeven om de baas naar huis te brengen na een drankje teveel. Ja, ook dat is Japan.

    Odaiba
    Odaiba Statue of Liberty

    Dag 4: het lijkt zo’n mooi plan. Het gaat goed met de economie, iedereen is naarstig op zoek naar woon- en kantoorruimte, het oude stadscentrum is zo goed als volgebouwd. Kom, laten we een stuk water droogleggen en er hele stukken nieuwe stad op laten bouwen. Dan stort de economie half of helemaal in en blijkt de populariteit van dat nieuwe stuk land aardig tegen te vallen. In Nederland noemen we dat Flevoland, voor Tokyo is dat Odaiba. Grote megawinkelcentra, maar een paar meter van elkaar verwijderd, een kopie van het Vrijheidsbeeld, een grote Gundamrobot en het hoofdkantoor van Fuji Television, wat een mix lijkt van het Atomium, een willekeurig gebouw op de Zuidas in Amsterdam en een opstijgende UFO. Desalniettemin is het er wel leuk wandelen en winkelen, en kun je mensen in uiterste verwarring brengen met een selfie bij het Vrijheidsbeeld.

    Tokyo City View

    Na Odaiba was het door naar Roppongi Hills. Eerst maar sushi eten in de kelder van een gebouw wat zich Hollywood Beauty Plaza noemt, en daarna up, up and away, naar de Tokyo City View. Added plus: er was ook een Star Wars tentoonstelling in dat observatorium, en zeker als je dan ’s avonds gaat kijken levert dat een leuke combinatie van stadslichten, Death Star en sterrenhemel op. In de lift op weg naar de 52e verdieping viel mij een bekende Amerikaanse stem op. En jawel hoor, dat was natuurlijk Alli Speed (voorheen bekend als Alli Trippy), samen met haar vriend (die in Zuid-Korea woont). (Als het goed is post ze binnenkort een vlog met haar bezoekje aan Tokyo City View, die link ik hier dan ook nog even).

    Tokyo Disneyland
    Tokyo DisneySea - Mount Prometheus

    Dag 5 en Dag 8 stonden vooral in het teken van het Tokyo Disney Resort (daar kun je als Disneyliefhebber, reizend met een Disneyubersuperfan niet omheen). Op dag 5 Tokyo Disneyland, op dag 8 Tokyo DisneySea. Stiekem knijp ik hem altijd een beetje in de rij voor een willekeurige attractie, als ik nog niet weet wat er gaat gebeuren, maar het blijkt altijd weer mee te vallen natuurlijk. Een greep uit de bezochte rides: Pirates of the Caribbean, Star Tours, StormRider, Indiana Jones and the Temple of the Crystal Skull en Journey to the Center of the Earth. Voor Disneyland hadden we Splash Mountain en voor DisneySea the Tower of Terror nog op het programma staan, maar daar zijn we niet meer aan toegekomen.

    Yoyogi Park Selfie

    Dag 6 gingen we eten met Kei, een vriendin van Bianca, bij een Italiaan (ja, helemaal naar Japan om Italiaans te eten, wij doen dat). Het eten was lekker en inclusief een klein glaasje rode wijn, bij de tafel naast ons werd echter geklaagd over een grote kakkerlak onder de tafel, die al snel werd verwijderd. Daarna gingen we nog even chillen in Yoyogi Park, gewapend met selfiestick (zie plaatje hierboven) en ’s avonds ben ik nog even op pad geweest naar grote Apple Store (want wat blijkt: er zijn in Shibuya maar liefst twee Apple Stores), het pand van NHK (de NPO van Japan) en heb ik, schandalig maar waar, gegeten bij de Burger King. De Double Bacon & Cheeseburger smaakt daar wereldwijd hetzelfde, blijkbaar.

    Big Lazy Panda

    Dag 7 ging ik Toepsloos op pad, maar dat betekende natuurlijk niet dat ik de Starbucks ging overslaan. Daarna ben ik Ueno Park gaan verkennen, een ander groot stadspark in Tokyo, omringd door allerhande musea en de Ueno Zoo. Ik was niet de enige bezoeker, want ik zag op een gegevens moment een stoet van wel honderden schoolkinderen netjes op een rij door het park trekken, het was even een soort KinderUeno (ja, sorry). En toen dus de Zoo in, alwaar de grote attractie de Giant Panda zou moeten zijn. Nou, dat zijn er dus twee, een beetje geel-bruin verkleurd omdat ze die dag niet heel erg gewassen waren en ze lagen vooral voor apegapen aan een stuk bamboe te knagen. En eigenlijk lagen alle dieren op de vogels na er maar een beetje verslagen bij, verscholen in de schaduw zoals de enige aanwezige ijsbeer of de zeeleeuwen die half in coma tegen elkaar aan lagen. Oh, en het stonk er ook gewoon een beetje, maar dat kan ook aan het warme weer hebben gelegen. Aan het eind van de middag ben ik maar weer richting Harajuku vertrokken waar Bianca inmiddels weer fris en fruitig bij een Starbucks (natuurlijk) op me wachtte.

    Cameracat
    Sleeping Cat
    Cat Cafe Hapineko

    Dag 8 was naast Tokyo DisneySea ook nog de dag van het Cat Cafe, Hapineko. Japanners wonen vaak wat klein en willen, kunnen of mogen daar geen kat hebben, of hebben daar ook gewoon geen tijd voor. In zo’n catcafe kun je, voorzien van een drankje en een snack, een half uur of langer in een ontspannen, redelijk stille ruimte rondhangen met allerlei lieve katten. Alhoewel die ook vaak liggen te slapen, of gewoon niet bij je in de buurt willen komen. Om rampen te voorkomen zijn er wel allerlei regeltjes (o.a. handen goed wassen, de katten niet laten schrikken, katten met een halsband niet aaien), maar dan heb je wel een kans om omringd door kattenhaar en speeltjes helemaal tot rust te komen. We kwamen na een half uur weer heerlijk Zen de ruimte uit.

    Dag 9 stond in het teken van om 05:30u opstaan om op tijd de Narita Express naar het vliegveld te halen. Daar heb ik netjes onze Pocket Wifi met alle bijbehoren in een envelop in een brievenbus gepropt en mochten we daarna door de bagagecontrole. Ons vliegtuig bleek bij een vage, veraf gelegen gate te staan tussen allerlei halve vrachtvliegtuigen van DHL en FedEx, en dus werden de passagiers in terminalbussen gepropt om vervolgens via een trap het vliegtuig te mogen betreden. En toen verlieten we Japan weer officieel.

    Boarding Now

    Overigens: het aantal mensen dat in het vliegtuig naar de WC wil en i.p.v. op het Push-knopje drukt maar een beetje aan de voormalige asbakjes loopt te hengelen is too damn high! En aangezien La Toeps stoelen met extra beenruimte hadden gekocht, die vlakbij de deuren en de WC’s zitten, stonden er natuurlijk hordes passagiers te groeperen voor onze neus, heupwiegend en benen strekkend, of klaar met een toilettasje met tandborstels en andere spullen. Het deed me een beetje verlangen naar vluchten naar New York, waar het streng verboden was te groeperen in de gangpaden.

    Gundam Robot - Riemer added for size

    En tot zover Japan dus. Ik was vooraf een beetje bang dat de taalbarrière heel veel problemen zou opleveren, maar met een beetje voorbereiding en wat logisch nadenken (en vooral zorgen dat je genoeg geld op zak hebt om wat je maar wilt hebben of wilt gaan doen te kunnen betalen) gaat dat best wel goed. Als je de drukte een beetje weg kunt filteren (en dat is voor mij natuurlijk erg lastig) kun je genieten van prachtige parken, megagrote winkels vol met van alles en nog wat, geweldig eten en drinken, maar misschien vooral van die veel meer gestructureerde, beleefdere en meer georganiseerde Japanse samenleving (alhoewel ze het soms wel weer kunnen overdrijven). Ik heb genoten en wil zeker nog een keertje terug en niet eens alleen om al die punten op het afvinklijstje die we nog niet hebben gedaan alsnog te gaan doen. Alleen die jetlag, dat gaat nooit wennen vrees ik 😉

    The post The Jetlag Report: Deel 3 appeared first on palstra.com.

    May 30 2015

    14:49

    The Jetlag Report: Deel 2

    [ vervolg van deel 1 ]

    Aangezien er in Japan en buurlanden legio smartphonefabrikanten actief zijn, zou je verwachten dat die dan daar ook wat populairder zouden zijn. Wat schetst echter mijn verbazing: iPhones everywhere! En dan niet oude afgeragde iPhone 3G, 3GS of 4 modellen, echt de 5S, 6 en 6 Plus waar ik maar keek, vaak dan wel voorzien van een opvallende case of uitklaphoesje. Ik heb zelf bij de Don Quichote ook maar eens een grappige case gekocht, want ja, ik heb nu eenmaal een soort van gloednieuwe iPhone.

    Tokyo Metro

    Dag 2 van de Japan-trip bracht ons onder andere naar nerdwalhalla Akihabara. Dat kon dus gelijk van het grote Pallie Dingen-Die-Ik-Ooit-Nog-Wil-Doen-Afvinklijstje, samen met het reizen in de metro van Tokyo. Maar goed, electronica everywhere! Van rijen aan smartphones tot maar liefst 3 Apple Store-imitaties naast elkaar, maar ook nog desktops, laptops, stapels tablets, plus allerlei andere gadgets en snuisterijen – het is er allemaal te vinden. Als nepnerd ben ik niet zo’n strip-, manga- of actiefigurenliefhebber, maar ook daar zijn er winkels vol van te vinden, tot wel 6 verdiepingen hoog. In de hier-vind-je-van-alles-en-nog-wat winkel Don Quijote heb ik opnieuw van allerlei snuisterijen, maskers en verkleedpakken kunnen genieten, plus het heel slecht achter een gordijntje verscholen 18+ gedeelte. Helaas heb ik een hekel aan censuur (u kent ze misschien wel, die bekende Japanse blokjes) dus de DVD’s en blaadjes vol met Japanse blokjesporno heb ik daar dus maar netjes laten liggen.

    Akihabara

    Na een tussenstop bij Mr. Donut (maar het zijn stiekem meer bladerdeeggebakjes dan wat wij hier donut zouden noemen) gingen we even helemaal zen worden in Yoyogi Park. Een stadspark zoals je Central Park hebt in New York en Lumphini Park in Bangkok, alleen: nog net iets rustiger. En dat is denk ik ook wel nodig. Als je je door de drukte van de door Shibuya lopende kantoormedewerkers en verdwalende toeristen heen hebt gewurmd, en daar het arbeidspatroon en bijbehorende stressniveau van de gemiddelde Japanse werknemer bij optelt, dan heb je zo’n rustig plekje ook wel echt nodig.

    Yoyogi Entrance
    Yoyogi Grass

    De tweede dag bracht verder o.a. eten in een Okonomiyakirestaurant in Harajuku, vlakbij de plek waar La Toeps ooit nog een huisje huurde. Van dit typisch Japanse pannenkoekgerechtje vond ik echter een nogal verwesterde versie op de kaart, met o.a. worst, salami, bacon en Jalapeno-pepertjes. Dus ja, even later lag dat allemaal voor me op de bakplaat. Het was heerlijk, maar ook enorm vullend en dus veel te veel. ’s Avonds kwamen we ook nog langs Kiddy Land, wat ondanks de naam niet alleen geschikt is voor kinderen. In de Kiddy Land vind je ook nog een Nijntje (onder de internationale schuilnaam Miffy) winkel en bovenin zelfs een Hello Kitty Store. En zoals in bijna elke winkel met speelgoedartikelen: Star Wars. Heel veel Star Wars.

    Cheeeseburger Sushi

    Dan dag 3: de lunch werd weer doorgebracht bij een sushirestaurant, dit keer met een ander bestelsysteem (een minder goed leesbare tablet), schreeuwende obers en koks als er nieuwe klanten binnenkomen (maar dat is blijkbaar gebruikelijk) en een lopende band met daarop appels, glasaalsushi en zelfs baconsushi. Mocht je je nog afvragen of de sushirestaurants allemaal nog heel traditioneel zijn: nee, althans, de goedkopere niet. In de sjiekere sushizaken zal de kok (zijn vlijmscherpe mes nog eens bijslijpend) je venijnig aankijken als je hem vraagt om cheeseburgersushi, zoals op het plaatje hierboven. Die had ik trouwens bij Uobei, en die was heerlijk! Verder kun je frietjes bestellen, zelfs cheesefries, corndogs op een stokje, cheesecake als toetje, en als je Coca Cola of Fanta bij je sushi wilt drinken kan dat met een druk op de bestelknop.

    Ook heb ik op de derde dag een kijkje genomen in de Tower Records in Shibuya. Wat een enorme kakafonie aan geluid daar bij de ingang! Overprikkeling to the max. Maar goed, ik hoorde dat er nog steeds een enorme uitstalling aan albums van mijn favoriete band Toto zou staan, en dat klopt. Helaas staat er ook wat rommel tussen, zoals het optreden uit 2004 op Festival Vina Del Mar in Chili, waar ooit een slechte VHS-videoband van is gemaakt met de opnames vanaf de Chileense TV (inclusief reclamebanners door het beeld). In die kwaliteit is het optreden nu gewoon op DVD te koop daar. Beetje jammer. Maar gelukkig hebben ze in Japan dan wel weer Toto toiletten en douches. Goed, het begint wat flauw te worden weer, tijd om dit deel af te ronden. In het volgende deel gaan we het hebben over het Almere (of Lelystad, zo u wilt) van Tokyo. En iets over Disney.

    The post The Jetlag Report: Deel 2 appeared first on palstra.com.

    07:55

    The Jetlag Report: Deel 1

    Ze fietsen op de stoep. Nou was ik sowieso even verbaasd dat er best nog wel wat mensen fietsen, maar als je in Japan netjes links op de stoep aan het lopen bent en er zigzagt met hoge snelheid een fietser op je af, dan vraag je je toch even af hoe dat de hele tijd goed kan gaan.

    Eh, maar goed, Japan dus. Bianca en ik zijn daar dus 9 dagen geweest, athans, als je dan reistijd, jetlags en andere zaken verrekent hielden we nog zo’n 7 dagen over om dingen te doen. Voor mij de eerste keer daar, maar La Toeps is daar al helemaal thuis, en daarmee de ideale reisgids. Sowieso is het handig als je reisgids 1,83m is, roze haar heeft en een lelieblanke huid, want dat valt op in Japan. Daarentegen had Bianca best soms wat moeite om mij in de menigte terug te vinden (no, that’s not racist!) Algoed, welkom bij The Jetlag Report, Deel 1.

    Shibuya

    Na een vliegreis van zo’n 10 uur en nog even anderhalf uur in de rustige Narita Express stappen we uit op een druk Shibuya station en bij het naar buiten lopen staan we meteen op de nog drukkere Shibuya kruising, u misschien wel bekend uit films, documentaires of van foto’s. De beelden worden ook een beetje bevestigd: schoolmeisjes in de bekende uniforms, legio dames strak in mantelpakje/secretaresseoutfits, en de vele mannen in donkere pakken, druk naar hun mobiel starend. Tussendoor het drukke autoverkeer met heel veel Priussen, net iets te herkenbare toeristen die geen idee hebben welke kant ze nou op moeten en daarna begint een soort Real Life Game: ontwijk de tegenligger. Of nee, soms niet eens een tegenligger, schuin overstekende mobielstaarders, veel te langzaam lopende treuzelaars, plotseling afslaande impulsievelingen, de al eerder genoemde fietsers die recht op je af komen stormen: je moet na zo’n lange reis wel even scherp blijven om heelhuids je hotel te bereiken.

    We waren ’s ochtends aangekomen, en ons verlangen naar de koele hotelkamer en het bijbehorende lekker liggende hotelbedje leverde een obstakel op: we konden pas vanaf 15:00u inchecken. De baggage mochten we bij de receptie achterlaten, maar het bijkomen van de lange reis liet nog even op zich wachten. Gelukkig delen we een fascinatie voor een internationaal aanwezige plek voor ontspanning: de Starbucks. En zoals we dat daarna bijna elke dag zouden gaan doen, zaten we dus rond het middaguur bij de Starbucks bij Shibuya Tsutaya, met uitzicht over de eerder genoemde drukke kruising. Op de eerste dag had ik nog een Tall Caramel Latte (Hot), maar die is de dagen daarna gezien de gestegen temperatuur vervangen door een Tall Caramel Frappuccino. En Bianca had het altijd over de daar verkrijgbare Sugar Donuts: man, die zijn me toch lekker!

    Frappuccino en Sugar Donut

    Een andere liefhebberij die Toeps en ik delen is het in groten getale verorberen van sushi. Nou, dan ben je in Tokyo natuurlijk op de juiste plek. We hebben op verschillende plekken deze goddelijke gerechten naar binnen mogen werken (in het volgende deel meer daarover, jaja, ga maar lekker cliffhangen), maar voor een nerd als ik was Uobei daarvan wel de meest interessante: op iedere eetpositie hangt een tablet waarop je je bestelling (maximaal drie items per keer) kunt invoeren en even later wordt via de lopende band het eten voor je neus geschoven. Dan niet vergeten het knopje in te drukken als je je eten van de band hebt gepakt (er staat een soort boos gezichtje op, dus ik dacht eerst dat dat alleen ingedrukt moest worden als je niet tevreden was over je bestelling, maar goed, ik snap wel meer gezichtsuitdrukkingen niet). Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

    Overigens, de trouwe volgers op Instagram, Facebook en/of Twitter komen deze plaatjes en filmpjes natuurlijk enigszins bekend voor. Dat was niet alleen te danken aan de gratis hotelwifi (jeej!), maar ook aan het feit dat het hier ging om twee nerds die op vakantie gingen. Die regelen al maanden van tevoren (maart) internet 😉 Ik keek al snel bij de lui van KeepGo op de site wat de mogelijkheden waren, maar Toeps wist als trouw Japanganger mij te wijzen op de te huren PocketWifi (een Mifi dus) devices van Global Advanced Communications. Ik trok mijn creditcard en toen we aankwamen lag dat ding dus ook netjes klaar op het postkantoor van Narita Airport.

    NOS Tokyo

    En ik kwam op de eerste dag zelfs de vrienden van de NOS tegen! Nou ja, niet echt, dit was het restaurant NOS Org waar we toevallig langsliepen. Tot zover deze lap tekst, en dan was dit nog maar dag 1. Meer in Deel 2!

    The post The Jetlag Report: Deel 1 appeared first on palstra.com.

    May 19 2015

    09:44

    Waarom ik nog geen Apple Watch heb

    Geld. Oke, dat is het verhaal natuurlijk niet helemaal. Maar als ik een Apple Watch wil in de uitvoering die mij niet teveel pijn aan de ogen doet (de 42mm Watch met Link Bracelet) dan ben ik er zo’n 1000 euro aan kwijt. Voor een device dat voornamelijk mijn iPhone nodig heeft en elke nacht aan de lader moet, is dat een bedrag waar ik in ieder geval erg lang over na moet denken. En dan is er nog het fenomeen horloge zelf.

    Want: wanneer droeg ik voor het laatst een horloge? Als klein jochie had ik ooit een Mickey Mouse-horloge en rond groep 8 kreeg ik een Casio die ik jaren zou dragen. Wat nou opladen? Totdat ik ergens tijdens mijn middelbare schoolloopbaan stopte met het dragen van horloges. Of uberhaupt met het letten op de tijd, als je het aan mijn leraren van toentertijd zou vragen. (Op donderdagochtend 5 minuten voor het einde van aardrijkskunde binnenkomen om alleen de leraar even met zijn hoofd te zien schudden, de opdrachten voor de volgende les te kunnen noteren en er weer vandoor te gaan. Ik was de tijd van minimalisme, efficiency en het nieuwe werken gewoon al ver vooruit).

    Als ik de tijd wil weten kijk ik rechtsboven op mijn Mac. Of pak ik mijn iPhone erbij. “Maar Riemer, dan moet je dus je iPhone uit je broekzak vissen.” Klopt. Dus op zich, als ik dan met een zware boodschappentas in mijn rechterhand even mijn berichten wil lezen, dan kan ik gewoon mijn pols draaien en op mijn Apple Watch kijken. Eh, maar hoe bedien ik dat ding dan? Met mijn rechterhand. Oh, eh, juist. En als iemand belt, dan kun je voortaan met je Watch het gesprek beantwoorden. Yep. Euh, met mijn neus? En als ik een Tall Caramel Latte in mijn linkerhand heb (ja, want dat vind ik lekker eigenwijze barista van de Starbucks) en er verschijnt iets op het display van de Watch? Gewoon maar geen witte kleding meer dragen? Alvast een nieuwe bestellen?

    Siri gebruiken? Voor de gein stuur ik wel eens iMessages via Siri naar het thuisfront, als ik in de auto zit. De eerste poging “Rij nu bij Piet Boon” wordt al snel verhaspeld naar “Rij in de babyboom” waarna de volgende poging (en dan ben ik ondertussen alweer de verkeerslichten voorbij) maar gewoon “Rij nu Zaandam in” wordt. En om nou hardop tegen je horloge te roepen “Lees bericht van Raad van Bestuur met onderwerp ‘Hoe wij alle omroepen gaan vernietigen’” lijkt me ook niet altijd een goed bericht. Overigens bestaat dat bericht niet echt, natuurlijk.

    Design is mooi, maar ik koop de meeste gadgets pas als ik ook daadwerkelijk het praktisch nut inzie. Mijn eerste iMac kocht ik pas in 2007, nadat ik op een MacBook Pro van mijn toenmalige baas de geneugten van Mac OS X mocht ontwaren. Mijn eerste iPhone was een 3GS, nadat de kritiek op alle voorgaande modellen een beetje verstomd was, en ik mensen daadwerkelijk ermee had zien bellen en de apps had zien gebruiken. Mijn eerste iPad was de 4 (de new new Retina iPad, of hoe dat ding ook officieel mag heten). In eerste instantie ter vervangen van de analoge (dode bomen) krant (overigens is nu de app van de krant weer vervangen door Blendle). En verder om in bed gewoon films en series te kunnen kijken (nu is dat in een superdeluxe versie gegoten doordat er bij het bed ook nog eens een Apple TV en televisiescherm staan).

    Maar goed, je raadt het al, praktisch nut voor de Apple Watch, behalve dat het zo leuk staat om je pols, zie ik voor nu dus nog niet. Sowieso wil ik ook geen dingen om mijn pols en draag ik verder ook geen sieraden of iets dergelijks. Ik wil niet uitsluiten dat ik ooit in de toekomst het praktisch nut wel inzie en met een grote gloeilamp, eh spaarlamp, eh ledlamp boven mijn hoofd tot de conclusie kom dat de gadgetfreak in mij weer van mijn portemonnee gaat winnen, maar voor nu laat ik de hype dus volledig aan me voorbij gaan.

    The post Waarom ik nog geen Apple Watch heb appeared first on palstra.com.

    May 14 2015

    15:07

    Diensten, tools en meer

    Qua hardware heb ik redelijk mijn ziel verkocht aan Apple, als gebruiker van iPhone, iPad, iPod, iMac, MacBook Pro en Apple TV (en in Hilversum staat momenteel nog een Time Capsule). Oh, en nee, ik heb geen Apple Watch.

    Wat betreft de door mij gebruikte internetdiensten: not so much. Jarenlang heb ik zelf mijn websites, DNS en e-mail op een eigen server gehost: die stond eerst bij mijn werkgever-du-jour, en later bij de vrienden van Netwerkvereniging ColoClue. Totdat ik al dat gedoe met hardware zat was, en tegelijkertijd de VPS-providers als paddestoelen uit de grond kwamen schieten.

    Websites
    Mijn website is een redelijk simpele WordPress-installatie. Samen met wat kleine scriptjes en een screen-sessie met daarin mijn altijd draaiende IRC-client (ja mensen, dat bestaat nog, en er is nog leven op IRCNet, OFTC en fifonet) draait dat op een VPS bij TransIP of CloudVPS (het voormalige XLS Internet). Ze draaien allebei een LTS-versie van Ubuntu Linux, waarbij er dan altijd eentje een soort van ‘productie’-doos is, en de andere een speeltuin (waarop ik dan bijvoorbeeld met Ghost/NodeJS, Ruby on Rails, nieuwe versies van WordPress en allerlei andere zaken aan het pielen ben).

    Domeinen en DNS
    Toen ik stopte met mijn eigen server registreerde ik mijn domeinnamen al via TransIP. Nou, die konden dan ook wel de DNS gaan draaien. Dat was dus simpel en snel geregeld.

    Mail
    Privacyliefhebbers gaan nu misschien dingen naar het beeldscherm gooien, maar: mijn e-mail host ik al een paar jaar bij Google Apps. Gewoon met IMAP bij al mijn mails, en als webmailinterface heb je gewoon GMail, met de bijbehorende zeeën van opslagruimte.

    Notities, Drafts, ToDo’s en andere lijstjes in het algemeen
    Hallo groep. Ja, ik ben een Evernoter. Evernote dus. Ik gebruik het op Mac, iPhone en iPad en alles blijft netjes in sync. Random braindumps, drafts die ik WordPress wil frotten, boodschappenlijstjes, muziek die ik nog eens wil beluisteren, boeken die ik nog eens wil lezen, ideeën die ik nog eens wil uitwerken, het staat er allemaal in.

    Foto’s
    Iets raars wat je dan misschien niet verwacht: ik had ooit op mijn eigen server een Gallery met allerlei kiekjes, ik post wel eens wat op Instagram, Flickr, of 500px, en die dailylife snapshots komen ook op Facebook, Twitter en Tumblr. Ik zou kunnen syncen met iCloud Photo’s. Ik heb Lightroom CC en Photoshop CC, dus ik zou de Adobe Cloud kunnen gebruiken. Maar waar het op neerkomt… De meeste van mijn foto’s staan niet online! Op de iMac, op verschillende backupschijven op verschillende locaties, maar dus niet in een groot Picasa, DropBox of wat-dan-ook album.

    Muziek
    Er is een internetdienst van Apple die ik wel gebruik: iTunes Match. De hele muziekcollectie die ik in iTunes heb staan is zo ook beschikbaar op mijn iPhone, iPad of MacBook Pro, die toch wat minder opslagcapaciteit hebben dan mijn iMac. Voor alle andere muziekbenodigdheden is er Spotify. Of zelfs YouTube. Mijn CD-collectie heb ik derhalve al een tijdje niet meer aangeraakt. Ik denk dat deze binnenkort in een verhuisdoos verdwijnt en daar niet meer uit zal komen.

    Televisie
    In Hilversum had ik UPC, eh, Ziggo, zonder Horizon-box, maar wel met Horizon-app. Nu in Zaandam hebben we Digitale TV via XS4ALL (en had ik trouwens out-of-the-box werkende IPv6, voor de nerds onder u). Maar programma’s terugkijken, daarvoor hebben we de NPO-app en de RTL XL-app die we met AirPlay via de Apple TV naar de televisie doorzetten. En voor alle andere seriebenodigdheden is er Netflix.

    Berichtendiensten
    Oke oke, er is nog een dienst van Apple die ik dan gebruik: iMessage. En hier heb ik nog steeds geen allesomvattende oplossing gevonden qua beschikbare oplossingen: SMS, iMessage, WhatsApp, Telegram, Facebook Messenger, Google Hangouts. En ergens op mijn iPhone staat ook nog LINE en zelfs Skype. Als iedereen nou op een van al die diensten zou zitten, of al deze diensten ook onderling zouden kunnen communiceren: opgelost. Tot dan: ratjetoe aan berichtendiensten, en als je even niet oplet en alleen snel een notificatie ziet dat iemand je een nieuw bericht heeft gestuurd: je vervolgens de pleuris zoeken naar in welke app dat nou in hemelsnaam was. Nee, handig is anders.

    En verder
    Wat gebruik ik verder eigenlijk qua sites en diensten? Tonnen d’apps natuurlijk van de NS Reisplanner tot de Appie-app. Ik verdoe te veel tijd op 9GAG, ik experimenteer wel eens wat met AWS of Azure, laat eten bezorgen met de assistentie van Thuisbezorgd.nl, koop of verkoop spullen via Marktplaats / Ebay, lees artikelen via Blendle, koop nog wel eens een boek op bol.com, heb ooit banen gevonden via Monsterboard, lees restaurantreviews op Iens, reserveer wel eens via Couverts en oh ja, mijn vriendin vond ik ooit op Pepper.

    The post Diensten, tools en meer appeared first on palstra.com.

    May 11 2015

    19:27

    Hello, shiny new iPhone

    Bianca was haar retetrage iPhone 4 met constant crashende apps meer dan zat, belde T-Mobile voor een mooie aanbieding, en kreeg een dag later het bericht dat ze kon verlengen met een shiny gouden iPhone 6 in het vooruitzicht. Die werd dan ook een dag later in haar handen gedrukt. En toch gaat deze post daar niet over. (Een post die daar wel over gaat is haar Shoplog! Leest allen!)

    Ik heb al een tijdje een iPhone 6, maar dan de zilveren natuurlijk (met de gouden wil ik nog niet dood gevonden worden, en ik was na al die jaren wel uitgekeken op zwart/spacegray). Echter, opeens hoorde niemand me tijdens telefoongesprekken. Niet dat ik dan zo vaak bel met mijn telefoon (waar denk je dat ik dat ding voor heb), maar om nou de hele tijd op speakerphone of met een headset te gaan bellen (de frontface microfoon deed het nog wel gewoon bleek al snel na Siri, Facetime en andere tests), dat was me toch te lastig.

    Langs bij de Apple Store dan maar? Of naar iCentre? Ik besloot maar gewoon op apple.nl wat rond te klikken en te kijken wat de opties nou precies waren. Eerste klik: ik had nog recht op allerlei garantieregelingen (daarvoor moest Apple in het verleden wel goed op het consumentenrecht alhier worden gewezen, maar soit). Tweede klik: als luie consument kon ik mijn iPhone (nadat ik de SIM-kaart had verwijderd) gewoon meegeven aan een koerier. Derde klik: binnen een werkweek heb ik dan uitsluitsel over het hoe en wat (reparatie, vervanging, of het oude toestel terug want er is niks aan de hand meneer).

    Nou, mooi! ’s Ochtends legde ik mij iPhone, SIM-kaart verwijderd, zonder verpakking en accessoires (want zo stond dat in de door Apple gemailde instructies) op het bureau van Bianca, en vertrok richting mediahoofdstad Hillywood. ’s Middags een iMessage van Bianca: de koerier wilde koste wat het kost toch echt een verpakte iPhone, en lieve slimme Toeps had maar het doosje van haar iPhone eromheen gepropt, voorzien van een dikke laag van haar roze ducttape. Nou ja, in ieder geval was dat ding nu onderweg.

    Ik kon netjes via de koerier de weg van mijn iPhone van Zaandam, via Amsterdam en Tilburg, naar het reparatiecentrum in Breda volgen. Al snel zag ik op de statuspagina staan “Product replacement pending” en “Replacement product shipped” staan. Ja, het is duur spul van Apple, maar als je met een goed verhaal een Service Request indient, dan ligt er binnen een week een shiny new iPhone op je deurmat. En inderdaad, vandaag een berichtje van Bianca met deze foto (het lijkt nu net alsof ik een handmodel heb ingehuurd voor op mijn blog, maar goed):
    Hello iPhone

    The post Hello, shiny new iPhone appeared first on palstra.com.

    April 15 2015

    17:35

    No matter what the odds are this time

    Als simpele Atheneum-leerling had ik ooit het idee dat het wel leuk zou zijn om een eigen internetbedrijfje te hebben. Die had ik, samen met Tim, in september 1999 opeens. Niet lang daarna hadden we personeel in dienst, een accountant, en een eigen kantoor in Rotterdam.

    Toen ik mijn eerste, eigen internetverbinding ging regelen, kwam ik uit bij Demon Internet. Dat leek me een goede provider en ook een leuke club mensen. Als ik ooit dat Unix-gedoe een beetje onder de knie had gekregen, dan wilde ik daar wel gaan werken. Aldus geschiedde, in januari 2003. Bij dat bedrijf heb ik heel veel leuke mensen leren kennen, waarvan ik een groot deel nog vaak tegen het lijf loop.

    Struinend over het internet kwam ik ooit op de guru pagina van NOS Internet, of ehm, de Publieke Omroep. Het vragenlijstje dat er op te vinden was vulde ik niet naar mijn tevredenheid in, maar als ik ooit genoeg ervaring met Unix en Linux en webservers beheren had opgedaan, dan ging ik het nog maar eens proberen. In december 2007 begon ik bij de NPO. Ik werk er nu nog steeds en in 2010 verhuisde ik ook nog eens naar de mediastad.

    Als je steeds maar je doelstellingen haalt, wordt het leven misschien een beetje saai. Voor de gein had ik er maar eens wat nieuwe tussengefrot.

    Eentje daarvan: in een prachtig, licht, voornamelijk wit, loftappartement in New York gaan wonen, liefst vergezeld door een mooie vrouw. Dat New York-stukje is hem dan niet geworden, maar een loftappartement in Zaandam is close enough. De mooie vrouw zat er gratis bij (of was het nou andersom?) Achievement unlocked. En omdat de mooie vrouw in kwestie ook nog eens fotografe is, is de benedenverdieping fotostudio aan huis. Mijn inner nerd ontploft zowat.

    En ja, dat lees je goed. Langzaam maar zeker liggen er steeds meer van mijn spullen in Zaandam, in plaats van in mijn huis in Hilversum (wat praktisch op het Mediapark staat). Het is voor nu vooral nog even een experiment, wat bij succes echter een serieus vervolg krijgt: en dan moet ik me eens goed gaan afvragen wat ik met mijn huis in Hilversum wil gaan doen. Iemand een appartement hebben vlakbij Mediapark, AVROTROS, Wester- en Bussummerheide en het Goois Natuurreservaat? ;)

    Rest de vraag wat ik nu nog verder kan verzinnen. Fotografie weer oppakken? Begenadigd gitarist en zanger worden? Gaan schrijven? Tekenen, schilderen? Voice-over, DJ en/of nieuwslezer worden? Een briljante iOS-app inelkaar knutselen? Een on-demand woordgrappenservice starten? Genoeg opties in ieder geval. De optie: koop een twee-onder-één-kapwoning, een labrador, een wit tuinhekje en neem 2 1/2 kinderen zit er in ieder geval niet tussen.

    The post No matter what the odds are this time appeared first on palstra.com.

    March 26 2015

    16:39

    Toto XIV

    TotoXIV_800
    Ik zal het maar meteen toegeven: het nieuwe album van Toto werd mij al in januari via een geheim Dropbox-linkje toegestuurd. Het hele album heb ik dus al meerdere malen van onder naar boven en van links naar rechts kunnen beluisteren voordat ik deze post inelkaar draaide. Nu, maart 2015, is het dan echt zover, en is Toto XIV, het allernieuwste album van onze Californische Rock ’n Rollator helden (want: al zo’n 38 jaar actief) beschikbaar op CD, op vinyl, via iTunes en ook bij uw lokale Spotify-dealer. En vast bij de torrentboer op de hoek, maar die negeren we even.

    Recensies vind je overal en nergens op het web, maar wat zijn dan voor mij de hoogtepunten?

    Running Out Of Time
    De openingstrack hakt er gelijk in alsof de mannen nooit weg zijn geweest. Uptempo, met tijdens de coupletten een door de synthesizers en gitaren gevormd eng / spannend sfeertje gevolgd door een knallend refrein.

    Burn
    Stemmige pianoakkoorden openen dit nummer, waarna langzaam opkomend gedreun van de drums aankondigen dat dit nummer gaandeweg een wat harder rocktintje gaat krijgen. Dat knalt er dan ook dan ook daadwerkelijk in tijdens het refrein.

    Holy War
    Een catchy refrein gezongen door Steve Lukather met mooie vocale harmonieen dankzij leadzanger Joseph Williams. Tevens waagt de band die tegen wil en dank bekend is geworden door romantische ballads zich hier aan een stukje maatschappijkritiek (I think that every execution will be televised onto your phone).

    Orphan
    De eerste single, inderdaad het meeste radiovriendelijke nummer op het album. Al eerder door mij geplugd voorzien van de officiele promovideo. Filosofisch kun je natuurlijk twisten of je inderdaad nooit alleen op de wereld bent (You’re never alone in the world), maar muzikaal zit het nummer in ieder geval goed inelkaar.

    Great Expectations
    … was niet helemaal wat ik ervan verwacht had. #geintjenatuurlijk. Na een rustig pianointro met zang van David Paich drukt de band het gaspedaal hard in en word je met legio tempowisselingen, gitaarsolo’s en basloopjes om je oren geslagen. Het muzikale avontuur doet je soms denken dat je op een album van Yes of Dream Theater verdwaald bent geraakt, maar nee, dit is nog steeds Toto.

    En verder: wil je een dosis Steely Dan gemixt met het sologeluid van Steve Lukather (Candyman / Luke)? Luister dan naar 21st Century Blues. Wil je een mix van 70’s Toto met Boz Scaggs en wat Chicago-achtige toeters, dan is het nummer Chinatown meer wat voor je.

    Ben ik blij met dit nieuwe album? Jazeker! En natuurlijk sta ik op 30 mei in de Ziggo Dome om geheel live mijn fanboyschap aan de heren te laten blijken. Met eventuele jetlag, want ik ben dan krap een dag terug uit Tokyo. #deleven #lovemylife #hekstek #houhiermeeoppalstra #jaoke #ikstopal #doei

    The post Toto XIV appeared first on palstra.com.

    March 17 2015

    10:55

    Mikey Mike

    Afgelopen zondag is in Los Angeles, CA, Mike Porcaro overleden. De oud-bassist van mijn uber-aller-favoriete band Toto was 59 en leed al enkele jaren aan ALS.

    Mike was niet zo van de bassolo’s, maar wel van de uitgebreide outro’s:

    The post Mikey Mike appeared first on palstra.com.

    Older posts are this way If this message doesn't go away, click anywhere on the page to continue loading posts.
    Could not load more posts
    Maybe Soup is currently being updated? I'll try again automatically in a few seconds...
    Just a second, loading more posts...
    You've reached the end.

    Don't be the product, buy the product!

    Schweinderl